هنوز رفتنت را باور ندارم

کاش آن شب را نمی آمد سحر

کاش گم در راه پیک بد خبر

ای عجب کان شب سحر اما به ما

تیره روزی آمد و شام دگر

دیده پر خون از غم هجران و او

با لب خندان چه آسان بر سفر

ای دریغ از مهربانی های او

دست پر مهر آن کلام پرشکر

غصه ها پنهان به دل بودش ولی

شاد و خرم چهره اش بر رهگذر

در ارزان زان ما بود ای دریغ

گنج پنهان شد به خاک و بی ثمر

تا پدر رفت آن سحر از پیش رو

بی نشان را خاک تیره شد به سر

پدر خوب و مهربانم چه ناباورانه ۵ سال از رفتنت گذشت

۵ سال با یاد تو سپری کردم. ۵ سال با اشک خاطرات با

تو بودن را در ذهنم مرور کردم.

پدر خوبم وقتی به شیراز امدم همش تو این فکر بودم که

دارالرحمه بیام و کنار مزارت ارام بگیرم. پدر خوب و

عزیزم وقتی سنگ قبرت را دیدم عنان از دست دادم و

اشک ریزان بسمت مزارت دویدم . و با اشک و اه سنگ

قبرت را شستشو دادم. بابای خوبم / مادرم را دیدی به

خاطر فراغت چه تکیده و نحیف شده؟ دیدی چگونه بغض

فرو خورده اش ترکید و چگونه گریه میکرد؟

ایا خواهرم را دیدی همان دختر کوچک ته تغاریت . دیدی

چگونه سنگ قبرت را بغل کرده و میبوسید؟

بابا جان همیشه بیادت بوده و هستیم و امیدوارم تو ان دنیا

با ائمه و معصومین محشور باشی.