ساعت در انتظار صبح بودم تا دوباره بتوانم تو را ببینم و حرفــــهای

دلم را به تو  بگویم  اما افسوس که صبح تو را نیافتم . حرفا تـــوی

دلـــــــم سنگینی کرده بود وطاقت سنگینیش را نداشتم .

بلاخره سنگی پیدا کردم و  شروع کردم به درد دل کردن هنــــــوز

حرفهایم به نصفه نرسیده بود که سنگ خرد شد ، تکه هایش روی

زمین ریخت . خواســـتم حرفهایم را به کوه   بگویم ولی کوه هــــم

طاقت شنیـــدن حرفهایم رانداشت حرفهایم را به   آخر نرســـانده از

هم فرو ریخـت و با خاک یکسان شد این بار خواستم   حرفهــایم را به

دریا بگویم گریـه کــردم تا شاید خاک اشکهایـــم را به دریا رساندولی

اشکهایم به دریا نرســیده خشکید .

خواستم زمین مرا در آغوش کشد و زیر خا کش کند امـاانگـــار زمین

هم بامـــــن قهر کرده بود و بر من نگاهی نمی کرد بلاخــره همانند  

مجنون سر به بیابان و صحرا زدم و خود را در آتش ســـــــوزان صــحرا

گم کردم و به دنبال تو بودم تا شاید تو را پیدا کنــــــم ومثل  همیشه

حرفهای دلم را برایــــــت بگویم بلاخره تو را یافتم امــــا تنهانبودی تو

مرا فراموش کرده بودی و دلت از سنگ و کوه هم سختـــرشده بود.

حرفهایم را به سنگ گفتم خرد شد ، به کوه گفتم با خـــــاک یکسـان  

 
شد،به دریا گفتم دریا خشکید اما برای تو هیچ اثری نداشت.

من همان مجنون دیوانه بودم وهستم که بخاطر تو همه کار کردم ولـی

تو آن لیلی عاشق نبودی و نیستی در انتظار من  ننشستی و مــرا

فراموش کردی دل تو برایم از سنگ هم سختر شده  بود ولی بـــرای

دیگری خیلی نرم.