بخت من تاریک وابریست

تو بیفروز چراغی

دل من کویر بی روح

تو منو ببر به باغی

لب من خشکیده از حسرت مِی

بده به من جامی،تو ای ساقی

غم خشکیدن سبزه،منو کشت

من ز فریاد چکاچک

که با هر نعره ای خونی بریزد

شقایق،ز هر بادی

دو صد برگی بریزد

به هر ظهر و به هر شامی

ز باقیمانده ارباب

کودکی آن را بلیسد

زین همه دلواپسی ها،قلب من مملو ز درد است

برگ گلها پیش رویم خشک و زرد است

صحبت از افتادن یک برگ نیست

صحبت از پژمردن یک مرد نیست

کاسه لیسان هم شریفند

صحبت از تاریکی یک شب نیست

صحبت از خشکیدن یک سبز نیست

صحبت از پژمردن عشق

یار با ما بی وفایی میکند ..

 بی سبب از ما جدایی میکند ..

  شمع جانم را بکشت آن بی وفا..

جای دیگر روشنایی میکند ..

 میکند با خویش خود بیگانگی..

با غریبان آشنایی میکند..

جو فروشست ،آن نگارسنگدل ..